Golfster Pasqualle Coffa swingt weer: “Ik durf te laten zien wie ik ben naast het golfen.”

Wat als je prestaties je identiteit worden? Voor de 29-jarige golfster Pasqualle Coffa werd die vraag pijnlijk werkelijkheid. Een hardnekkige vormcrisis trok haar steeds verder naar beneden. Na afloop van wedstrijden vloeiden de tranen in de auto en verloor ze langzaam het zicht op wie ze was buiten het golfen. Mede dankzij stichting SAM, die zich inzet voor meer gelijkwaardigheid in de sport, begon een nieuwe ontdekkingstocht. In een rol die ze nooit had verwacht, vond Pasqualle  nieuwe betekenis. “Het raakt me dat mensen naar me toe trekken om wie ik ben en niet om mijn prestaties.” 

Van 7 tot en met 13 september strijkt de Solheim Cup neer op golfbaan Bernardus. Tijdens het grootste vrouwengolftoernooi ter wereld nemen de beste Amerikaanse en Europese golfsters het tegen elkaar op. Anders dan bij veel reguliere toernooien draait het niet alleen om individuele prestaties, maar vooral om nationale trots en teamgeest.

“Qua emotie, grootsheid en beleving is de Solheim Cup te vergelijken met een WK-finale voetbal”, vertelt Pasqualle. “De supporters zijn ongelooflijk fanatiek. Ze trekken de gekste outfits aan in de kleuren van de Europese of Amerikaanse vlag en zorgen voor een sfeer die je normaal niet snel op een golfbaan ziet.” 

Pasqualle zal in Cromvoirt niet als speelster op de baan staan, maar haar impact reikt inmiddels verder dan de fairways. Namens Stichting SAM zet ze zich in voor meer gelijkwaardigheid en inclusie in de sport. “Ik geef clinics waarin ik samen met Stichting SAM, mijn coaches, Hilke van der Wallen en een groep vrouwen onderzoek hoe we de sport aantrekkelijker en toegankelijker kunnen maken”, vertelt ze.

Die rol lijkt haar tegenwoordig vanzelf af te gaan, maar aanvankelijk voelde dat anders. “Stichting SAM bracht me op een nieuw en onbekend pad waar ik niet direct voor openstond. Toen we eenmaal aan de slag gingen en ik de reacties van de deelnemers hoorde, haalde ik er ineens ontzettend veel voldoening uit. Ik zag mogelijkheden die ik eerder niet had gezien.”

Die verandering kwam op een moment waarop haar leven sowieso al in beweging was. Ondanks haar indrukwekkende carrière op de European Ladies Tour, die haar uiteindelijk een plek als commentator bij Ziggo Sport opleverde, voelde ze dat ze op een kantelpunt stond. Naarmate haar topsportdroom verder uit zicht raakte, begon ze steeds meer te worstelen met haar zelfbeeld. “Aanvankelijk dacht ik: wie zit er nu te wachten op wat ik te vertellen heb? Toen mijn prestaties minder werden, haalde ik ook steeds minder plezier en voldoening uit het golfen. Daardoor ging ik mezelf afvragen: is dit nog wel wat ik wil?” 

Juist door die vragen onder ogen te zien, ontdekte ze een andere kant van zichzelf. Openhartigheid bleek geen zwakte, maar een kracht. Door eerlijk te spreken over tegenslagen, onzekerheden en de druk die ze als topsporter ervoer, raakte ze een snaar bij veel vrouwen. Tegelijkertijd openden zich deuren die ze nooit had voorzien. “We willen vaak sterk overkomen en laten zien dat we alles aankunnen. We kennen allemaal die perfecte plaatjes op Instagram, maar het leven is lang niet altijd zo perfect als het lijkt. Als ik eerlijk ben over de moeilijke kanten, merk ik dat anderen dat ook durven te zijn.” 

Die perfecte Instagramplaatjes creëert Pasqualle zelf ook, geeft ze toe. Op haar sociale media verschijnen foto's van gesponsorde auto's, luxe hotels en exclusieve evenementen. Kortgeleden keerde ze nog terug van een evenement georganiseerd door de bekende bankiersfamilie Rothschild, waar champagne en kaviaar rijkelijk vloeiden. Ze geniet zichtbaar van die momenten, maar achter de glamour schuilt een verhaal dat veel minder mensen te zien krijgen. 

“Toen ik slecht presteerde, postte ik bijna niets meer”, vertelt ze openhartig. “Als het misging op de baan, had ik het gevoel dat ik niets te vertellen had. Alsof mijn waarde afhing van hoe ik speelde.” 

Inmiddels kijkt ze daar anders naar. Langzaam leert ze zichzelf los te zien van haar resultaten, al blijft dat soms een worsteling. “De laatste tijd durf ik meer te laten zien wie ik ben naast het golfen. Het verbaast me hoeveel mensen me daarin supporten en oprecht geïnteresseerd in mij zijn. Dat voelt nog steeds weleens onwennig, want ik heb mezelf nooit gezien als ‘influencer’, maar het brengt me ook nieuwe mogelijkheden en vrijheid.”

Die vrijheid probeert Pasqualle zichzelf nog iedere dag te gunnen. Maar makkelijk is dat niet. “Toegeven dat deze maatschappelijke rol me soms meer energie en voldoening geeft dan golf, voelt ook alsof ik een stukje van mijn droom loslaat”, zegt ze. “Het was altijd mijn droom om mee te draaien op het hoogste niveau, maar door de nieuwe kansen die ik nu krijg begin ik mijn opties te heroverwegen.”

Want hoewel ze tegenwoordig meer is dan alleen golfer, blijft de sport verweven met wie ze is. De vormcrisis was nooit zomaar een dip in prestaties. Daaronder schuilden een intensieve periode vol persoonlijke en sportieve worstelingen: een pijnlijke relatiebreuk, een stroperige zoektocht naar een geschikte coach en het gevoel dat haar prestaties op de baan stagneerden. Inmiddels denkt Pasqualle de waren reden achter deze moeilijke periode te hebben gevonden: “Eigenwaarde. En bewijsdrang.” Het golfen gaf haar het gevoel dat ze ertoe deed. “Toen ik ontdekte dat ik goed was in golf, dacht ik: dit is het. Hierin kan ik mijn passie en talenten kwijt.”  

Golf werd meer dan een sport. Het werd een bewijs van bestaansrecht. Zolang de resultaten kwamen, werkte dat. Maar toen de prestaties wegvielen, viel er veel meer weg dan alleen een kans op eeuwige roem. “Toen het minder ging, was dat heel confronterend. Want in mijn hoofd betekende dat: zie je wel, eigenlijk ben ik nergens goed in.” 

Het duurde twee jaar voordat ze die gedachte los kon laten. Twee jaar van onzekerheid, hartzeer en de voortdurende drang om zichzelf te bewijzen. Maar juist aan de andere kant van die zoektocht wachtte een inzicht dat haar leven veranderde: “Mensen trekken naar me toe vanwege wie ik ben. Vanwege mijn persoonlijkheid. Die zat altijd al in mij.” Ze glimlacht even. “Daar hoef ik niets voor te presteren. Ik hoef mezelf niet eerst te bewijzen om waardevol te zijn.” 

Haar herwonnen gevoel van eigenwaarde wil Pasqualle nu inzetten voor iets dat groter is dan zijzelf. De Solheim Cup ziet ze daarbij als een unieke kans. “Zo’n groot vrouwengolftoernooi is ongelooflijk inspirerend voor jonge meiden. Ik hoop dat de Solheim Cup dezelfde beweging in gang zet als het EK vrouwenvoetbal in 2017.” 

De impact waar ze op hoopt, reikt verder dan nieuw talent alleen. Het gaat haar om alle vrouwen die zich in de sport kunnen herkennen. “Ik hoop dat vrouwen zich welkom voelen op de golfbaan en het spel ontdekken. Of je nu een huisvrouw bent die een fijne hobby voor zichzelf zoekt, een jong meisje dat net begint of iemand bent met de ambitie om de wereldtop te halen. Ik hoop dat de Solheim Cup bij al die vrouwen iets losmaakt.” 

Even kijkt ze vooruit, naar wat er daarna moet gebeuren. “En dan is het aan Stichting SAM om die beweging verder te brengen.” 

Het is een opvallende rol voor iemand die jarenlang dacht dat haar waarde afhing van haar prestaties. Tegenwoordig haalt Pasqualle haar voldoening ergens anders vandaan: niet uit de perfecte slag, maar juist uit de mensen die ze onderweg weet te raken. Misschien is dat wel haar grootste overwinning.